Αρχική ΛΙΝΔΟΣ Η ΑΚΡΟΠΟΛΗ ΤΗΣ ΛΙΝΔΟΥ Το κυριότερο αρχαιολογικό μνημείο της Ρόδου

Η ΑΚΡΟΠΟΛΗ ΤΗΣ ΛΙΝΔΟΥ Το κυριότερο αρχαιολογικό μνημείο της Ρόδου

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Η ΑΚΡΟΠΟΛΗ ΤΗΣ ΛΙΝΔΟΥ
Το κυριότερο αρχαιολογικό μνημείο της Ρόδου
Ο σπουδαιότερος αρχαιολογικός χώρος του νησιού είναι η Λίνδος, όπου υπάρχουν κατάλοιπα όλων των εποχών από την αρχαιότητα ως σήμερα.
Η ακρόπολη, ένας βράχος σχεδόν ριγμένος στη θάλασσα, είναι βέβαια το κυριότερο αρχαιολογικό κέντρο. Ανεβαίνει κανείς σ’ αυτήν από το ίδιο μονοπάτι που ανέβαιναν και στην αρχαιότητα. Αν και τα ερείπια των μνημείων, που συμπληρώθηκαν από τις μεταγενέστερες αναστηλώσεις, ανήκουν σε όλες σχεδόν τις εποχές.
Η ζωή του ιερού φαίνεται ότι άρχισε κάπου στον 9ο π.χ. αιώνα με τη λατρεία της Θεάς Αθηνάς, όπως έδειξαν τα μικροαντικείμενα, θραύσματα αγγείων και άλλα ευρήματα των ανασκαφών.
Ξέρουμε από τις πηγές ότι ο Κλεόβουλος, τον 6ο π.χ. αιώνα, ανανέωσε το ιερό. Δεν είναι, όμως, δυνατό να πούμε με βεβαιότητα αν αυτός έχτισε τον πρώτο ναό, ή αν υπήρχε παλαιότερος και ο Κλεόβουλος έχτισε άλλον, καλύτερο. Οι ανασκαφές έφεραν στο φως ίχνη από μια στενή σκάλα, που ξεκινούσε σχεδόν από τη σημερινή είσοδο και έφτανε ως το ύψος των προπυλαίων. Εκεί πρέπει να υπήρχε ένας περίβολος, για να μη μπορούν οι προσκυνητές να μπαίνουν μέσα χωρίς έλεγχο.

Ο αρχαϊκός αυτός ναός κάηκε στα 392 π.χ. και τότε χτίστηκε στο ίδιο σημείο o κλασικός ναός, αμφιπρόστυλος, δωρικού ρυθμού. Τον 4ο π.χ. επίσης αιώνα, στη θέση όπου υπήρχε ο αρχαϊκός περίβολος, προστέθηκαν και τα προπύλαια και μπροστά από αυτά μια μεγάλη, πλατιά, πομπική σκάλα που σκέπασε την αρχαϊκή.
Το ιερό έπαιρνε τώρα μνημειακό χαρακτήρα, με αισθητή, οπωσδήποτε, την επίδραση της χώρο-ρυθμικής διαμόρφωσης των προπυλαίων της Ακρόπολης των Αθηνών.

Τα προπύλαια ήταν ένα στωικό κτίριο που περιέβαλλε το χώρο του ναού, ενώ η εξωτερική δωρική κιονοστοιχία αποτελούσε το βόρειο όριο. Δύο προωθημένες προεξοχές των πλάγιων σκελών, με αετοματική απόληξη, έδιναν εξωτερικά στο στωικό κτίριο σχήμα ανοιχτού Π.
Πίσω από τις προεξοχές αυτές υπήρχαν δωμάτια, ενώ πίσω από την επιμήκη κεντρική κιονοστοιχία, αμέσως επάνω από την πομπική σκάλα, υπήρχε ένας τοίχος με πέντε πόρτες. Πίσω από τις πόρτες αυτές μια δεύτερη, εσωτερική, κιονοστοιχία αγκάλιαζε εσωτερικά το ιερό. Μέσα σ’ αυτόν το χώρο υπήρχε και ο βωμός της θεάς.
Στα τέλη του 3ου ή στις αρχές του 2ου π.χ. αιώνα, οι Λίνδιοι έχτισαν τη μεγάλη ελληνιστική στοά στο κάτω επίπεδο της πομπικής σκάλας, που έπιανε όλο σχεδόν το πλάτος της ακρόπολης και επαναλάμβανε σε μεγαλύτερη κλίμακα τη μορφή του ανοιχτού Π των προπυλαίων .Έτσι, στα χρόνια αυτά συμπληρώθηκε και ολοκληρώθηκε το ιερό.

Ενώ, τον 1ο π.χ. αιώνα διαπλατύνθηκε ο χώρος της πλατείας εμπρός από τη μεγάλη στοά και στηρίχτηκε σε δώδεκα θολωτές κατασκευές, ενώ πίσω από τις θολωτές αυτές κατασκευές, κάτω από το δάπεδο της πλατείας, χτίστηκαν υπόγειες δεξαμενές νερού. Αυτή η βαθμιαία ανάπτυξη του λινδιακού ιερού της Αθηνάς είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα ομαλής εξέλιξης ελληνικού ιερού, που η μορφή του έφτασε στο αποκορύφωμα της στην ελληνική περίοδο.

(Απόσπασμα από το βιβλίο «Αρχαία Ρόδος» του τ. Γενικού
 Εφόρου Αρχαιοτήτων Γρ. Κωσταντινόπουλου, εκδόσεων 
Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης)

Οι φωτογραφίες είναι των σπουδαστών σχολής φωτογραφίας από την Αυστρία που επισκέφτηκαν τη Λίνδο το καλοκαίρι του 2007